΄Οταν ξεκινάει κανείς να σπουδάζει τζαζ, το πρώτο πράγμα με το οποίο έρχεται σε επαφή είναι το λεγόμενο swing feel
Μαθαίνει τί είναι το swing feel, αναλύει το τρίηχο ογδόων, ώστε να κατανοήσει πλήρως την προέλευση και την αίσθηση που έχουν τα swing ογδοα και αρχίζει να εμπεδώνει τις έννοιες του time και του groove
Εξασκείται στο swing διάβασμα παρτιτούρας, αφού οι ρυθμικές αξίες αποκτούν άλλη διάσταση και χρήζουν διαφορετικής εκφοράς, σε σύγκριση με το διάβασμα παρτιτούρας στην κλασική μουσική. Και φυσικά όλα αυτά τα βιώνει τραγουδώντας τα, ώστε να νιώσει στην πράξη, την αίσθηση που έχει το feel αυτό και να αρχίσει να "γκρουβάρει". 

(Επειδή δεν είναι γνωστό κάποιο αντίστοιχο ρήμα στα ελληνικά, χρησιμοποιείται ευρέως η ελληνοποιημένη μορφή της αγγλικής λέξης groove). 

Προϋπόθεση βέβαια για να γκρουβάρει κανείς είναι να κάνει καλή διαχείριση του syncopation, δηλαδή να έχει πλήρη αίσθηση της κάθε "θέσης" και κάθε "άρσης" μέσα στο μέτρο, ώστε να τονίζει τις άρσεις ακριβώς εκεί που βρίσκονται μέσα στον "παλμό", δεδομένου του ότι στο τριηχάτο feel (swing feel) η νότα που βρίσκεται στη θέση (δηλαδή τα δύο πρώτα δεμένα όγδοα του τρίηχου) διαρκεί περισσότερο (τα 2/3 του beat) και εκφέρεται legato... ενώ η άρση (που είναι ουσιαστικά το τρίτο όγδοο του τρίηχου και διαρκεί το 1/3 του beat) είναι αυτή που τονίζεται.

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να εξασκηθεί κανείς στο swing feel χρησιμοποιώντας τον μετρονόμο (που αρχικά θα χτυπάει όλα τα beat του μέτρου, δηλαδή τα τέσσερα τέταρτα σε μέτρο 4/4), ο οποίος θα εξασφαλίσει τον σταθερό παλμό, το λεγόμενο time, πάνω στον οποίο θα πρέπει ο τραγουδιστής να "μοιράσει" και να απλώσει τα swing όγδοα, γνωρίζοντας καλά ότι οι θέσεις είναι legato και οι άρσεις τονισμένες. 
΄Οσο απλό κι αν ακούγεται αυτό στην θεωρία, τόσο δύσκολο είναι να το πετύχει κανείς στην πράξη. Και δυσκολεύει ακόμα περισσότερο όταν ο μετρονόμος χτυπάει μόνο στο 2ο και στο 4ο beat και όταν το "κείμενο" δυσκολεύει, όταν δηλαδή γίνεται πιο περίπλοκο ρυθμικά και δεν αποτελείται πια από μια απλή σειρά ογδόων.  

Κατ' επέκταση, όταν ο τραγουδιστής αρχίσει να φρασάρει, είναι εξαιρετικά σημαντικό να τονίζει τις άρσεις εκεί που πρέπει να τονίζονται (σεβόμενος τις legato θέσεις), ώστε να μην προκύπτει ρυθμική "βρωμιά" στο groove. 
Δεν μπορεί να θεωρηθεί ενδιαφέρον και επιτυχημένο ρυθμικό φρασάρισμα (rhythmic phrasing) ένα συνεχές legato με τόσο laid-back feel, ώστε οι όποιοι τονισμοί άρσεων να καταλήγουν σε "χαραμάδες" του groove! 
Ούτε μπορεί να θεωρηθεί τζαζ τραγούδι η ερμηνεία ενός jazz standard, ως ακριβής παράθεση παρτιτούρας (σαν ερμηνεία κλασικού ρεπερτορίου), δίχως αυτό το θεμελιώδες στοιχείο του φρασαρίσματος με swing feel και μη τηρώντας τους κανόνες του syncopation. 
(Στο σημείο αυτό, μπορείτε να ανατρέξετε στο παλαιότερο άρθρο "Τζαζ σημαίνει αυτοσχεδιασμός".)

Επίσης είναι πολύ συχνό το φαινόμενο, να μην γκρουβάρει καλά ο μουσικός/τραγουδιστής, όταν (ίσως και εξαιτίας του υπερβάλλοντα ζήλου να δημιουργεί συνεχώς αφορμές για syncopation, δηλαδή για τονισμούς στις άρσεις) καταλήγει να μην τηρεί τις legato θέσεις, όσο οφείλει να τις τηρήσει, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια αγκρουβάριστη και αγχωτική κατάσταση, που μοιάζει με "λόξιγκα" και δεν έχει σε καμία περίπτωση την χαλαρή και groovy διάθεση του swing feel. 

 Υπάρχουν πολλοί τρόποι και άπειρες ασκήσεις για την εξάσκηση του syncopation και του swing feel. Αρκεί να είναι κανείς υπομονετικός και διατεθειμένος να εμβαθύνει και να μελετήσει αυτό το τόσο φαινομενικά απλό αλλά και τόσο ουσιώδες πρώτο βήμα στην τζαζ μουσική! 
Γιατί παίξιμο (ειδικά σε στυλ swing, be bop ή mainstream jazz) δίχως swing feel, καλό syncopation, jazz articulation και phrasing δεν αποτελεί τζαζ παίξιμο αλλά καρικατούρα!

Πρόταση για μελέτη - Ασκήσεις για το syncopation από το βιβλίο του Ted Reed "Syncopation for the modern drummer".