Το τραγούδι είναι απ' τις πιο αρχετυπικές μορφές έκφρασης του ανθρώπου είτε πρόκειται για φωνήσεις και λαρυγγισμούς είτε για πιο εξελιγμένους αυτοσχεδιασμούς και μελωδίες μαζί με λόγο.
Παρόλα αυτά στον σύγχρονο πολιτισμό μας, οι άνθρωποι και ιδιαίτερα όσοι ζουν στις μεγαλουπόλεις, χρησιμοποιούν αυτό το μέσον έκφρασης εξαιρετικά σπάνια.
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής (μαζί με όποιας μορφής σύμπλεγμα ή "μπλοκάρισμα" προκαλεί και καθιερώνει ως "αρμόζουσα συμπεριφορά") στερεί από τον άνθρωπο έναν πολύ σημαντικό και εγγενή τρόπο έκφρασης συναισθημάτων, εκτόνωσης θυμικού, εξισορρόπησης ψυχισμού, κλπ.

Και εδώ θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση... Δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αυθεντικό μέσον έκφρασης το "τραγούδι" εκείνο, που προωθείται τα τελευταία χρόνια μέσα από τηλεπαιχνίδια "αναζήτησης ταλέντων", προτρέποντας τους υποψηφίους να "εκφραστούν", με αποτέλεσμα πολύ συχνά να εξευτελίζονται δημοσίως, με απώτερο σκοπό φυσικά το κέρδος της τηλεθέασης από την μεριά των καναλιών και τα λίγα λεπτά "φήμης" από την πλευρά του διαγωνιζόμενου.
Τόσο ρηχή είναι δυστυχώς η σημασία που δίνεται στην πράξη του τραγουδιού από τους ευτελείς "φορείς" και αναμεταδότες του σύγχρονου ανθρώπινου πολιτισμού.

Φοβούμενη ότι έχω παρασυρθεί ελαφρώς από την παραπάνω παρένθεση, θα ήθελα να επανέλθω, εμβαθύνοντας λίγο παραπάνω στο θέμα του ψυχισμού του σύγχρονου ανθρώπου.
Θα πρόσθετα λοιπόν ακόμα έναν σημαντικότατο παράγοντα που επηρεάζει καταλυτικά την διαμόρφωση της προσωπικότητας και του ψυχολογικού υπόβαθρου ενός ανθρώπου.
Και αυτός είναι φυσικά το άμεσο και κοντινότερο περιβάλλον με το οποίο σχετίζεται, που συνήθως είναι η οικογένεια.

Δεν αποτελεί δικαιοδοσία μου να επεκταθώ στην ανάλυση των κοινωνιολογικών και ψυχολογικών στοιχείων του σύγχρονου τρόπου ζωής και της ανθρώπινης εξέλιξης, θα ήθελα απλώς να επιχειρήσω έναν συλλογισμό σχετικά με το πόσο σημαντικό ρόλο παίζει ο ανθρώπινος ψυχισμός στην πράξη του τραγουδιού, είτε αφορά τον επαγγελματία τραγουδιστή είτε τον άνθρωπο, που θέλει απλώς να εκφραστεί με αυθεντικότητα και ειλικρίνεια.

Ο ψυχισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το τραγούδι, κατά τη γνώμη μου.

Για παράδειγμα, όταν κάποιος έχει αυτό που λέμε "καλή ψυχολογία" και αυτοπεποίθηση, τότε ο ήχος του είναι ήρεμος και πιο ελεύθερος.
Το τραγούδι του έχει ενέργεια, ρέει ανεμπόδιστα και η φωνή πλημμυρίζει το χώρο.
Ο ακροατής αντιλαμβάνεται υποσυνείδητα την συγκεκριμένη "ποιότητα", συναισθάνεται την "ισορροπία" του ερμηνευτή (αναλόγως με το τί θέλει να αποδώσει εκείνος εκφραστικά) και παραδίδεται με ευχαρίστηση στην ακουστική εμπειρία.

Αντιθέτως όταν η ψυχική κατάσταση είναι αρνητική για οποιονδήποτε λόγο ή όταν υπάρχει ανασφάλεια και έλλειψη αυτοπεποίθησης, όλα αυτά αποτυπώνονται στον ήχο, ο οποίος γίνεται πιο μουντός. Το τραγούδι δεν έχει την απαιτούμενη ενέργεια και υπάρχει η αίσθηση, ότι το σώμα δεν ανταποκρίνεται στην διαδικασία! Η ροή της αναπνοής δείχνει να "ατονεί"... και μαζί της ατονεί και η φωνή αλλά και η εκφραστική δεινότητα.
Ο ακροατής και πάλι αντιλαμβάνεται υποσυνείδητα ότι κάτι δεν πάει καλά... αλλά συνήθως δεν μπορεί να αποκωδικοποιήσει και να ερμηνεύσει την αιτία της δυσφορίας του.

Η φωνή βρίσκεται μέσα στο σώμα. ΄Αρα, αφού η οποιαδήποτε ψυχική ή ψυχολογική κατάσταση επηρεάζει άμεσα το σώμα, είναι σαφές ότι επηρεάζει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό την φωνή και το τραγούδι.

Τονίζω το "σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό" επειδή ο ανθρώπινος νους, αν το θελήσει πραγματικά, έχει την δυνατότητα να αναγνωρίσει, να κατανοήσει και να αναστείλει τα ψυχοσωματικά αυτά συμπτώματα, που έχουν αντίκτυπο στην λειτουργία και την απόδοση της φωνής (από τεχνικής και ερμηνευτικής πλευράς) στο τραγούδι. 
΄Εχει μεγάλη σημασία λοιπόν η συνεχής αναζήτηση της ψυχικής ισορροπίας από την πλευρά του τραγουδιστή. 

Ακριβώς επειδή η αυθεντική και ειλικρινής έκφραση μέσω του τραγουδιού είναι κάτι πολύτιμο,
γι' αυτόν ακριβώς το λόγο είναι τόσο συγκλονιστική η "επαφή" με ένα τέτοιο βίωμα και για τον ίδιο τον τραγουδιστή που θα την βιώσει αλλά και για τον ακροατή που θα την εισπράξει.