Η μουσική στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής της διαδικασίας (ακριβώς όπως και οποιοδήποτε άλλο πεδίο γνώσης), εναπόκειται σε μεγάλο βαθμό στον ρόλο του δασκάλου. Τα ερεθίσματα, οι πληροφορίες, οι συμβουλές, η τεχνική του οργάνου, οι γενικότερες μουσικές γνώσεις, η καλλιέργεια του αισθητικού κριτηρίου, το "άνοιγμα" του (διψασμένου) πνεύματος και ο προσανατολισμός του σε πλουσιότερες "πηγές", η αγάπη και η αφοσίωση στη μουσική, η προτροπή προς την εσωτερική αναζήτηση με σκοπό την αυτογνωσία και την απελευθέρωση του εαυτού αλλά και η έμπνευση που αναζητά ο μαθητής είναι στοιχεία απαραίτητα για την μουσική καθοδήγηση, που οφείλει να προσφέρει αφειδώς και ανιδιοτελώς ο "δάσκαλος" της μουσικής. 

Στην τζαζ μουσική όλα αυτά γίνονται ακόμα πιο αναγκαία και επιτακτικά, αφού η προσωπικότητα και η πνευματική ωρίμανση του κάθε μουσικού είναι στοιχεία καταλυτικά για την αξία της μουσικής του οντότητας και δημιουργίας.

΄Εχοντας λοιπόν εντοπίσει τα κύρια χαρακτηριστικά που πρέπει να περιέχει η διαδρομή προς τη μουσική γνώση και έχοντας αξιολογήσει την τεράστια συμβολή και σημασία του δασκάλου-καθοδηγητή, ας εξετάσουμε πώς θα μπορέσει κανείς να βρει τον "κατάλληλο δάσκαλο".

΄Ως γνωστόν... "εν αρχή ην... ο ήχος", άρα το πρώτο πράγμα που συνειδητά ή ασυνείδητα προσλαμβάνουμε όταν ακούμε ένα όργανο είναι πάντα ο ήχος του.
Το κυρίαρχο στοιχείο που θα πρέπει να οδηγήσει έναν μαθητή πιο κοντά στον κατάλληλο δάσκαλο είναι ο ήχος του συγκεκριμένου δασκάλου και στην περίπτωση του τζαζ τραγουδιού είναι ο ήχος της φωνής του.

΄Ενα πρώτο και αρκετά αλάνθαστο κριτήριο λοιπόν είναι η "ταύτιση" του μαθητή με τον ήχο του δασκάλου του. Από καθαρό ένστικτο και χωρίς να έχει μουσικές γνώσεις ή κάποιο ανεπτυγμένο αξιολογικό κριτήριο, ο μαθητής είναι σε μεγάλο βαθμό ικανός να αντιληφθεί τον ωραίο ήχο σε μια φωνή. Επειδή η διδασκαλία του τραγουδιού είναι μια πολύ δύσκολη και σύνθετη διαδικασία, που στηρίζεται σε τεράστιο βαθμό στην μίμηση, γίνεται εύκολα αντιληπτό το πόσο "ευάλωτος" είναι ο μαθητής απέναντι στην "πληροφορία" που προσλαμβάνει με το αυτί του. ΄Αρα είναι υψίστης σημασίας ο δάσκαλος να διαθέτει ήχο ανοιχτό, διαυγή, ελεύθερο και φυσικό, έτσι ώστε το ακουστικό ερέθισμα που θα κληθεί να μιμηθεί ο μαθητής να είναι από τεχνικής απόψεως το πλέον επωφελές για την δική του φωνητική ανάπτυξη και ωρίμανση.

΄Ενα δεύτερο κριτήριο, που θα πρέπει να έχει υπόψιν του ο μαθητής στην αναζήτησή του για τον κατάλληλο δάσκαλο είναι η μουσική κατάρτιση και η εμπειρία του δασκάλου, που τελικά θα επιλέξει.
Είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για την εξέλιξή του, να λαμβάνει όλη τη γνώση (τεχνική, μουσική, κλπ) από έναν δάσκαλο ο οποίος διαθέτει την απαραίτητη μεθοδικότητα και ευρηματικότητα, ώστε να μπορεί να μεταδίδει με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο την γνώση αυτή. Και φυσικά, επειδή ο μαθητής πρέπει να παίρνει και "έμπνευση" από τον δάσκαλο-καθοδηγητή του, είναι άκρως αναγκαίο να μπορεί ο δάσκαλος να κάνει στην πράξη όλα όσα διδάσκει σε θεωρητικό επίπεδο.
Σε πολύ αδρές γραμμές... δεν είναι δυνατόν να θεωρητικολογεί σχετικά με το groove, την φρασεολογία, τον αυτοσχεδιασμό, κλπ και να μην μπορεί να αυτοσχεδιάσει ο ίδιος!

Και ένα τρίτο και τελευταίο κριτήριο, που συνδέεται άμεσα με το προηγούμενο, είναι η ενεργή παρουσία του δασκάλου στην σκηνή και εν προκειμένω στην σκηνή της τζαζ. Ειδικά στην τζαζ μουσική, η οποία είναι συνεχώς εξελισσόμενη και όχι ένα είδος "μουσειακό", ο δάσκαλος θα πρέπει να είναι ενεργός μουσικά, δηλαδή να παίζει αυτή τη μουσική, να μελετά, να εξελίσσεται και ο ίδιος συνεχώς και αδιαλείπτως, ώστε να ανταποκρίνεται στις διαρκείς απαιτήσεις και προκλήσεις, που καλείται να αντιμετωπίζει ως δάσκαλος αλλά και ως performer.

Ο ρόλος του δασκάλου είναι να καθοδηγήσει τον μαθητή του προς την γνώση και τις δεξιότητες που θα τον βοηθήσουν να εξελιχθεί σε μια ολοκληρωμένη μουσική προσωπικότητα με αυτοπεποίθηση, ωριμότητα και ανοιχτό πνεύμα. Να του εμφυσήσει εντιμότητα, αισθητική και ειλικρίνεια, ώστε να γίνει ένας μουσικός με αυτογνωσία, ο οποίος να εκτιμά τις αρετές των άλλων μουσικών (αλλά και τις δικές του) και να απολαμβάνει να παίζει μουσική με τους συναδέλφους του.
Πάνω απ' όλα ο δάσκαλος οφείλει να μεταδώσει στον μαθητή, την ανιδιοτελή αγάπη του για την μουσική.